Am I scared? That was what I asked myself when I attended the grad school orientation earlier today. The academic atmosphere never bothers me at all, but there's this apprehension which almost relentlessly snaked up my spine for some galactical reason. Unfamiliar territory, I guess. Or, maybe, the people. I would expect that the people there are academically brilliant; it's The University of All Universities in the country, anyway. So am I troubled about not being able to keep up? Probably. But I so damn know myself. I am over that stage, and I don't intend to make a trip back to the yesteryears of my academic insecurity. Nevertheless, I can't deny that I am a bit apprehensive. I just can tell. However, I know that the paths would never have led me to what I am about to pursue now if this dream were not meant for me.
I would just consider this one of the birth pains.
This is it.
Written by tarnishedspace at 03:05 AM.
I was shaking after reading the email sent to me by the Most Prestigious, if not, One of the Two More Prestigious Universities in the country. Then for a moment, it felt surreal.
Truth: I've always wanted to study in that school. There was even an attempt to transfer to that school during college but it didn't prosper due to practical reasons. Several times the guilt of not even trying my chance in that glorious a university right after high school haunted me like nightmares.
But that's all behind me now. The elusiveness of what was thought impossible has been defied; I am getting ready for grad school!
I am just happy.
{ mood } cheerful
Written by tarnishedspace at 10:14 AM.
Dalawang buwan na ang nakalilipas ng i-broadcast ko dito ang plano kong gumawa ng maiikling kwento.
Sa kasamaang palad, habang tinitipa ko ang keyboard at isinusulat ang update na ito, nasa laptop ko pala ang naka save na kwento tungkol sa Foreigner at isang batang lalaking unang beses makasalamuha ang dayuhan.
Kaya akin na munang ipapabasa sa inyo ang ilang parte ng isinulat kong kwento na pinamagatang: Little Long Noses.
Ito ay hango sa napanuod kong movie na: Thank You For Smoking. Tungkol sa isang lalaking ang trabaho ay maging isang lobbyist o spokesperson ng isang grupong isinusulong ang pag gamit ng sigarilyo.
Hindi ko muna ipapabasa sa inyo ang lahat ng ito sapagkat hindi pa ako tapos. Pero sana ay magustuhan ninyo. Kung nais nyong ipagpatuloy ko, i-comment nyo lamang sa ibaba ng post na ito ang inyong suhestyon o ano mang reaksyon. Kung ayaw nyo naman at pakiramdam nyo eh aksaya lamang ng panahon, paki-comment na rin at maghahanap tayo ng inspirasyon para isulat ang ibang kwento:
Enjoy!
SA BAHAY NILA KOKOY
(Nagpapatugtog ng malakas ang kapatid na rakista ni kokoy
habang mahimbing syang natutulog, tumayo sya, iniabot ang towel at kinatok ang
kapatid sa kabilang kwarto)
Kokoy: Putanginaaaaaa!!!! Hindi ba kayo nakakaramdam ng
pagod? Kasi ako 4 na oras pa lang ang naitutulog ko may shift pa ko mamaya!
Aling Rose: Anu ba yan kokoy? Minsan ka na nga lang
andito sa bahay nagmumura ka pa?
Kokoy: Ma? Naririnig mo ba ang sinasabi mo? Kaya wala ako
sa bahay kasi ako ang nagbabayad ng kuryente na sinasayang ni Potpot sa
pagpapatugtog ng ganyang kalakas!
Aling Rose: Wag kang mayabang kokoy! Kung di lang ako
matanda't sakitin, inilipat ko na ng bahay yang kapatid mo, dun sa may bundok
para sya lang ang nakakarinig ng tugtog nya. Kaso wala tayong magagawa!
Broken-hearted yang kapatid mo! Hayaan mong sa tugtog na lang nya ibuhos ang
sama ng loob nya!
(Pilit pa ring kumakatok si Kokoy hanggang buksan ni
Potpot ang pinto, MUGTO ANG MATA NITO. Pinapasok sya ni Potpot sa kwarto nya)
Kokoy: Ilang oras na?
Pot: Ha?
Kokoy: Ilang oras ka ng umiiyak?
Pot: Kuya, wala akong tulog kaya mugto ang mata ko. Di
ako umiyak.
Kokoy: Kung di kita kilala, maniniwala ako. Pero 10 taon tayong nagkasama sa iisang kwarto. Dalawang taon pa lang tayong nagkanya kanya ng kwarto kaya tigilan mo ko sa dahilan mo. Anong nanyare?
Written by ayenthology at 11:36 PM.
malapit na ang taning ko.
ayoko nang hanapin baka lalong hindi dumating;
sa bawat matang nakakasalubong, ayoko nang tumingin.
ika nga: ang buhay ay parang gulong.... sa gilid ng jeep. hindi umiikot, display lang.
Written by magnifysky at 08:50 AM.